Obliczenia

TypeScript
solver.solve()

solve() numeruje równania, agreguje globalną macierz sztywności i wektory obciążeń wszystkich przypadków obciążenia, a następnie wyznacza przemieszczenia i reakcje. Potem można odczytać każdy wynik; próba odczytu przed obliczeniami zgłasza TypeError. To te same kroki, które opisuje strona Jak EduBeam rozwiązuje model w podręczniku teoretycznym.

Rozwiązanie modelu liniowego jest dokładne: linia ugięcia i siły przekrojowe wzdłuż każdego pręta wynikają z rozwiązań analitycznych belki Timoszenki, więc nie ma siatki, którą trzeba by zagęszczać, i nie trzeba dzielić prętów, żeby uzyskać dokładne wykresy.

Od wersji 0.3.1 solve() niczego nie wypisuje na konsolę; wersja 0.3.0 przy każdym wywołaniu wypisywała wiersz w rodzaju Solution took 9 [ms].

Ponowne obliczenia po zmianie

Zmiana liczb w modelu wymaga tylko kolejnego solve(). Zmiana tego, jakie równania w ogóle istnieją, wymaga wcześniej jeszcze jednej linijki:

TypeScript
domain.createNode('C', [10, 0, 0], [DofID.Dz])
domain.createBeam2D(2, ['B', 'C'], 1, 1)
solver.codeNumberGenerated = false // zmieniły się stopnie swobody: ponumeruj je od nowa
solver.solve()
ZmianaCo dalej
Wartości obciążeń, nowe lub usunięte obciążeniasolve()
Współrzędne węzłów, materiały, przekroje, przegubysolve()
Dodanie węzłów lub prętówcodeNumberGenerated = false, potem solve()
Usunięcie węzłów lub prętów: domain.nodes.delete(label), domain.elements.delete(label)codeNumberGenerated = false, potem solve()
Zmiana podpór węzła, node.bcscodeNumberGenerated = false, potem solve()

Jeśli zapomnisz o tym po dodaniu węzła, solve() zgłosi TypeError. Jeśli zapomnisz po zmianie podpory, solver po cichu policzy model ze starymi podporami. W razie wątpliwości ustaw tę flagę: numerowanie praktycznie nic nie kosztuje. Usuwając pręt, usuń też jego obciążenia z lc.elementLoadList, inaczej solve() zgłosi RangeError z powodu brakującego pręta.

Przy wielu wariantach jednego modelu, np. w analizie parametrycznej, prościej i równie szybko jest utworzyć dla każdego wariantu nowy solver: zob. przykład z linią wpływu.

Gdy obliczenia się nie udają

Konstrukcja, która może się przemieszczać bez odkształcania, czyli mechanizm, ma osobliwą macierz sztywności. Czasem solve() to wykrywa i zgłasza wyjątek:

text
Error: Linear system cannot be solved since matrix is singular

Często jednak nie: przez błędy zaokrągleń macierz wygląda na nieosobliwą i dostajesz przemieszczenia rzędu  m albo rozsądnie wyglądające liczby dla konstrukcji, która może się swobodnie przesuwać. Na przykład belka na dwóch podporach przesuwnych rozwiązuje się bez żadnych zastrzeżeń, dopóki nic nie pcha jej w bok. Dlatego sprawdzaj podpory samodzielnie, a ogromne przemieszczenia traktuj jako oznakę mechanizmu.

Typowe przyczyny:

  • za mało podpór, np. belka na dwóch podporach przesuwnych;
  • podpory, które nie mogą utrzymać konstrukcji: wszystkie równoległe albo wszystkie skierowane w jeden punkt;
  • o jeden przegub za dużo, np. trzy przeguby na jednej prostej;
  • moment przyłożony do węzła, w którym wszystkie końce prętów mają przeguby.

Komunikat nie mówi, gdzie leży problem. Aplikacja EduBeam przed obliczeniami sprawdza, czy model nie jest mechanizmem, a jeśli jest – znajduje i animuje jego ruch; zbudowanie w niej tego samego modelu to często najszybszy sposób, żeby go zobaczyć. Strona Rozwiązywanie problemów wymienia typowe przyczyny.

Brakujący węzeł, materiał lub przekrój powoduje RangeError z jego nazwą. Brakujące parametry przekroju w ogóle nie powodują błędu: każdy wynik to NaN. Zob. Materiały i przekroje.

Wielkość modelu

Solver korzysta z macierzy pełnych i jest przeznaczony dla modeli o wielkości typowej dla zajęć. Na laptopie, w Node, ciąg prętów ułożonych w jednej linii rozwiązuje się w czasie około:

PrętyStopnie swobodyCzas
501500,1 s
1003000,2 s
2006001 s
400120010 s

Każde podwojenie modelu wydłuża czas od sześciu do dziewięciu razy.

Wszystkie zadania, ramy i kratownice z kursu statyki budowli mieszczą się w tym z łatwością. Solver nie jest przeznaczony do modeli z tysiącami prętów.

Brak innych analiz

Ta wersja rozwiązuje tylko zadania statyki liniowej. Kod źródłowy zawiera solver zagadnienia własnego do wyznaczania częstotliwości drgań własnych, ale nie jest on częścią opublikowanego pakietu: EigenValueDynamicSolver nie da się zaimportować z @edubeam/fem.