Pręty i przeguby
Każdy pręt to Beam2D: prosta, dwuwęzłowa belka Timoszenki w płaszczyźnie x–z, która przenosi siłę normalną, siłę tnącą i moment zginający. Przeguby na końcach pręta zwalniają w tym miejscu moment. Fragmenty kodu korzystają z solver, domain i lc programu takiego jak ten ze strony Pierwsze kroki, z jego materiałem 'steel' i przekrojem 'IPE200'.
Tworzenie pręta
domain.createBeam2D(label, [startNode, endNode], material, crossSection, hinges)
| Argument | Typ | Znaczenie |
|---|---|---|
label | string | number | Nazwa pręta, przechowywana jako tekst |
nodes | [label, label] | Pierwszy i drugi węzeł. Lokalna oś x biegnie od pierwszego do drugiego: zob. Kierunek pręta. |
mat, cs | string | number | Etykiety materiału i przekroju |
hinges | [boolean, boolean] | Przegub w pierwszym węźle, w drugim. Argument opcjonalny; domyślnie [false, false], czyli sztywne końce. |
Metoda zwraca Beam2D: zachowaj go, aby odczytywać wyniki. domain.getElement(label) też go odnajdzie, ale z ogólnym typem Element, więc zanim odczytasz z niego wyniki, TypeScript wymaga as Beam2D.
Pręty, które spotykają się w węźle bez przegubów, są połączone sztywno: obracają się razem. Węzły, materiał i przekrój można tworzyć w dowolnej kolejności, byle wszystkie istniały w chwili obliczeń; jeśli któregoś brakuje, solve() zgłasza RangeError z jego nazwą.
Przeguby końcowe
Przegub należy do końca pręta, a nie do węzła. Tutaj pręt 2 zaczyna się przegubem w C, więc węzeł C przekazuje z przęsła C–D na wspornik A–C siłę tnącą, ale nie moment:
import { DofID, LinearStaticSolver } from '@edubeam/fem'
const solver = new LinearStaticSolver()
const { domain } = solver
const lc = solver.loadCases[0]
domain.createMaterial('steel', { e: 210e9, g: 81e9 })
domain.createCrossSection('IPE200', { a: 28.5e-4, iy: 1943e-8, k: 5 / 6 })
domain.createNode('A', [0, 0, 0], [DofID.Dx, DofID.Dz, DofID.Ry])
domain.createNode('C', [2, 0, 0])
domain.createNode('D', [6, 0, 0], [DofID.Dz])
const ac = domain.createBeam2D(1, ['A', 'C'], 'steel', 'IPE200')
const cd = domain.createBeam2D(2, ['C', 'D'], 'steel', 'IPE200', [true, false])
lc.createBeamElementUniformEdgeLoad(2, [0, 10e3], true)
solver.solve()
cd.computeBendingMomentAt(lc, 0) // 0 w przegubie
cd.computeBendingMomentAt(lc, 2) // 20000 N·m: qL²/8 przęsła 4 m
ac.computeBendingMomentAt(lc, 0) // -40000 N·m: 20 kN z C–D na ramieniu 2 m
Gdy w węźle przegubowym spotyka się kilka prętów, wystarczy przegub na końcach wszystkich prętów z wyjątkiem jednego. Przeguby na wszystkich końcach też działają: wtedy nic nie obraca węzła, a solver podaje jego obrót jako 0. Moment przyłożony do takiego węzła nie ma jednak czym zostać przeniesiony i obliczenia się nie udają.
Pręty kratownicy
Daj przeguby na obu końcach, a pręt będzie przenosił tylko siłę normalną, o ile jest obciążony w węzłach: to pręt kratownicy.
domain.createBeam2D('AE', ['A', 'E'], 'steel', 'bar', [true, true])
Przykładowy program dla kratownicy rozwiązuje w ten sposób całą kratownicę. Przykład kratownicy w aplikacji EduBeam ma natomiast sztywne węzły i tak duże pole przekroju, że momenty zginające są pomijalne w porównaniu z siłami osiowymi. Oba modele są poprawne; różnią się tylko tymi niewielkimi momentami. Macierz sztywności samego pręta jest wyprowadzona na stronie Element kratownicy w podręczniku teoretycznym.
Macierze elementu
Do nauczania samej metody Beam2D udostępnia swoje macierze jako macierze mathjs; .toArray() zamienia je na number[][]:
| Metoda | Zwraca |
|---|---|
computeGeo() | { l, dx, dz }: długość i rzuty, m |
computeLocalStiffnessMtrx().answer | macierz sztywności 6 × 6 w osiach lokalnych, z wyeliminowanymi (skondensowanymi) przegubami |
computeT() | macierz transformacji 6 × 6 z osi globalnych do lokalnych |
computeStiffness() | macierz sztywności 6 × 6 w osiach globalnych, |
computeShearFactor() |
ac.computeStiffness().toArray() // number[][], N/m, N i N·m
Stopnie swobody są uporządkowane jako . Strona Element belkowy w podręczniku teoretycznym wyprowadza te macierze, a strona Jak EduBeam rozwiązuje model pokazuje, jak się je agreguje.