Pierwsze kroki

@edubeam/fem to solver metody elementów skończonych, na którym działa EduBeam: każdy wykres, każda reakcja i każde ugięcie, które pokazuje aplikacja, pochodzą właśnie z niego. Możesz go używać we własnym kodzie, w przeglądarce albo w Node, do obliczania płaskich belek, ram i kratownic: generować zadania razem z odpowiedziami, sprawdzać prace domowe, prowadzić analizy parametryczne albo podłączyć solver do strony internetowej.

Biblioteka jest napisana w TypeScripcie, ma własne definicje typów i jest wolnym oprogramowaniem na licencji GPL-3.0. Jej autorem jest Bořek Patzák, który rozwija ją razem z Janem Voříškiem i innymi współautorami.

Instalacja

Terminal
npm install @edubeam/fem

Działa z import i require, w przeglądarce oraz w Node 18 i nowszym, a jej jedyną zależnością jest mathjs. Do wersji 0.3.0 instalowało się ją z GitHuba jako ts-fem: jeśli masz ją zainstalowaną w ten sposób, zmień importy na @edubeam/fem. Nic poza tym się nie zmieniło.

Aby wypróbować poniższy przykład w pustym folderze, zrób z niego projekt korzystający z import, a potem zainstaluj bibliotekę:

Terminal
npm init -y
npm pkg set type=module
npm install @edubeam/fem

Bez "type": "module" w package.json przykład też zadziała, ale Node najpierw wypisze ostrzeżenie.

Pierwsza belka

Stalowa belka IPE 200 o rozpiętości 6 m, oparta na podporze przegubowej nieprzesuwnej i przesuwnej, obciążona równomiernie 12 kN/m:

beam.ts
import { DofID, LinearStaticSolver } from '@edubeam/fem'

const solver = new LinearStaticSolver()
const { domain } = solver

// Wszędzie jednostki SI: m, N, Pa. Stal i IPE 200.
domain.createMaterial('steel', { e: 210e9, g: 81e9 })
domain.createCrossSection('IPE200', { a: 28.5e-4, iy: 1943e-8, k: 5 / 6 })

// Węzły w punktach [x, y, z] w metrach, ze stopniami swobody blokowanymi przez podporę
domain.createNode('A', [0, 0, 0], [DofID.Dx, DofID.Dz]) // podpora nieprzesuwna
domain.createNode('B', [6, 0, 0], [DofID.Dz]) // podpora przesuwna
const beam = domain.createBeam2D(1, ['A', 'B'], 'steel', 'IPE200')

// 12 kN/m wzdłuż lokalnej osi z pręta: w belce rysowanej od lewej do prawej – w dół
const lc = solver.loadCases[0]
lc.createBeamElementUniformEdgeLoad(1, [0, 12e3], true)

solver.solve()

console.log(beam.computeBendingMomentAt(lc, 3)) // N·m w środku rozpiętości
console.log(beam.computeShearForceAt(lc, 0)) // N w A
console.log(beam.computeLocalDefl(lc, 2).w[1]) // m w środku rozpiętości

Zapisz kod jako beam.ts i uruchom node beam.ts: Node 22.18 i nowsze uruchamiają TypeScript bezpośrednio. Plik nie zawiera adnotacji typów, więc w starszym Node wystarczy zapisać go jako beam.mjs. Program wypisze:

Wynik
54000
36000
0.04990940552616746

To wartości z podręcznika:  kNm i  kN. Oto ta sama belka, rozwiązana na bieżąco w przeglądarce przez ten sam solver:

Belka z przykładu: 6 m, IPE 200, 12 kN/m54q = 12 kN/m3636AB
Belka z przykładu: 6 m, IPE 200, 12 kN/mOtwórz w EduBeamie

Ugięcie 49,91 mm jest o 0,28 mm większe niż wynik teorii Eulera–Bernoulliego,  mm. To nie błąd: pręt jest belką Timoszenki, a 0,28 mm to , czyli udział odkształcenia postaciowego tej belki. Nadaj k ogromną wartość, np. 1e32, a różnica zniknie: zob. Odkształcenie postaciowe.

Co robi ten kod

Utwórz solver

new LinearStaticSolver() zawiera pustą domenę domain, która przechowuje model, i jeden przypadek obciążenia, solver.loadCases[0].

Opisz model

Materiały i przekroje, węzły z podporami, a potem pręty między węzłami. Każdy obiekt ma etykietę (tekst lub liczbę), przez którą odwołuje się do niego reszta modelu. Zob. Węzły i podpory, Materiały i przekroje oraz Pręty i przeguby.

Przyłóż obciążenia

Obciążenia należą do przypadku obciążenia: siły w węzłach, obciążenia wzdłuż prętów, temperatura i osiadania podpór. Zob. Obciążenia węzłów i prętów.

Rozwiąż

solver.solve() agreguje i rozwiązuje wszystkie przypadki obciążenia. Zob. Obliczenia.

Odczytaj wyniki

Siły przekrojowe w dowolnym punkcie pręta, ugięcia, siły przywęzłowe, przemieszczenia węzłów i reakcje. Zob. Odczyt wyników, a o wykresach – Rysowanie wyników.

Jednostki i znaki w skrócie

Na wejściu jednostki SI, na wyjściu też SI. Model leży w płaszczyźnie x–z, a oś z jest skierowana w dół, więc dodatnie fz działa w dół, a górny koniec słupa o wysokości 4 m leży na . Położenia na pręcie podaje się w metrach od jego pierwszego węzła. Moment rozciągający włókna dolne jest dodatni. Pełne zestawienie jest na stronie Jednostki i konwencja znaków.

Sześć częstych pułapek

  1. Oś z jest skierowana w dół. Obciążenia grawitacyjne są dodatnie, a wszystko, co leży powyżej podpór, ma ujemną współrzędną z. Zob. Osie.
  2. Kierunek pręta decyduje o znaku M i w. Definiuj belki od lewej do prawej, a słupy od dołu do góry – wtedy znaki będą takie jak w podręczniku. Zob. Kierunek pręta.
  3. Brakujący parametr daje NaN albo bezsensowny wynik, a nie błąd. Przekrój potrzebuje a, iy i k; materiał potrzebuje e, a także g, chyba że k jest ogromne. Zob. Materiały i przekroje.
  4. Po dodaniu węzłów lub prętów albo zmianie podpór ustaw solver.codeNumberGenerated = false przed ponownym rozwiązaniem. Zob. Ponowne obliczenia po zmianie.
  5. Reakcje są zwracane jako macierz mathjs albo jako tablica, w kolejności, w jakiej podano stopnie swobody podpory. Zob. Reakcje.
  6. Mechanizm nie zawsze kończy się wyjątkiem. Przemieszczenie rzędu  m oznacza, że konstrukcja może się swobodnie poruszać. Zob. Gdy obliczenia się nie udają.

Co dalej