Odczyt wyników

Po solve() wyniki odczytuje się z węzłów i prętów, zawsze dla wybranego przypadku obciążenia. Wszystkie przykłady na tej stronie korzystają z jednego modelu: belki swobodnie podpartej o rozpiętości 6 m z przekrojem IPE 200 sztywnym na ścinanie i siłą 20 kN w odległości 2 m od A:

results.ts
import { DofID, LinearStaticSolver } from '@edubeam/fem'

const solver = new LinearStaticSolver()
const { domain } = solver
domain.createMaterial(1, { e: 210e9, g: 81e9 })
domain.createCrossSection(1, { a: 28.5e-4, iy: 1943e-8, k: 1e32 }) // sztywny na ścinanie

const A = domain.createNode('A', [0, 0, 0], [DofID.Dx, DofID.Dz])
const B = domain.createNode('B', [6, 0, 0], [DofID.Dz])
const beam = domain.createBeam2D(1, ['A', 'B'], 1, 1)
const lc = solver.loadCases[0]
lc.createBeamConcentratedLoad(1, [0, 20e3, 0, 2], true)
solver.solve()
Siła 20 kN w odległości 2 m na przęśle o rozpiętości 6 m13,33−6,667−6,66720 kN13,336,667AB
Siła 20 kN w odległości 2 m na przęśle o rozpiętości 6 mOtwórz w EduBeamie

Gdzie co odczytać

WynikWywołanieZwraca
Reakcjenode.getReactions(lc){ dofs, values }: N, N·m
Przemieszczenianode.getUnknowns(lc, dofs)m, rad
N, V lub M w punkciebeam.computeBendingMomentAt(lc, x)liczbę: N, N·m
N, V lub M wzdłuż prętabeam.computeBendingMoment(lc, n){ x, M }, n + 1 punktów
Linia ugięciabeam.computeLocalDefl(lc, n){ u, w }, n + 1 punktów, m
Siły przywęzłowebeam.computeEndForces(lc)macierz mathjs z 6 wartościami

Dla N i V metody to computeNormalForceAt i computeShearForceAt oraz computeNormalForce i computeShearForce, zwracające { x, N } i { x, V }. Znaki opisuje strona Jednostki i konwencja znaków.

Reakcje

getReactions zwraca jedną reakcję dla każdego stopnia swobody zablokowanego przez podporę: dofs je wymienia, w kolejności podanej w createNode, a values zawiera reakcje w tej samej kolejności. Gdy reakcji jest kilka, values jest macierzą mathjs, a gdy jest jedna – zwykłą tablicą, więc mała funkcja pomocnicza zamienia je na tablicę w obu przypadkach:

TypeScript
/** Zamienia macierz mathjs, tablicę lub liczbę na zwykłą tablicę. */
const list = (v: unknown): number[] =>
  typeof v === 'number'
    ? [v]
    : Array.isArray(v)
      ? v
      : (v as { toArray(): number[] }).toArray()

A.getReactions(lc).dofs // [0, 2]: DofID.Dx, DofID.Dz
list(A.getReactions(lc).values) // [0, -13333.3]
list(B.getReactions(lc).values) // [-6666.7]

Aby wybrać jedną reakcję niezależnie od kolejności, wyszukaj jej stopień swobody: list(values)[dofs.indexOf(DofID.Dz)], jak w przykładzie z belką ciągłą.

Reakcja to siła, jaką podpora działa na konstrukcję: −13 333 N wzdłuż z to 13,3 kN skierowane w górę, . W węźle z obróconymi osiami reakcje są podawane w tych osiach; getReactions(lc, true) przelicza je na osie globalne i zwraca wszystkie trzy stopnie swobody, z zerem tam, gdzie nic nie jest zablokowane. Węzeł bez podpory zwraca { dofs: [], values: [] }.

Przemieszczenia

getUnknowns odczytuje dowolne stopnie swobody węzła, podparte lub nie:

TypeScript
list(A.getUnknowns(lc, [DofID.Dx, DofID.Dz, DofID.Ry])) // [0, 0, -0.0108924]

Węzeł A obraca się zgodnie z ruchem wskazówek zegara o 0,010892 rad, . Gdy pytasz o jeden stopień swobody, getUnknowns zwraca zwykłą liczbę, choć TypeScript deklaruje macierz: list radzi sobie i z tym.

Siły przekrojowe wzdłuż pręta

Metody …At podają wartość w punkcie odległym o x metrów od pierwszego węzła pręta:

TypeScript
beam.computeShearForceAt(lc, 1) // 13333.3 N
beam.computeShearForceAt(lc, 2) // -6666.7 N: w miejscu siły – wartość za nią
beam.computeBendingMomentAt(lc, 2) // 26666.7 N·m: R_A · 2

Tam, gdzie siła skupiona powoduje skok, wartość dokładnie w miejscu siły to wartość po jej drugiej stronie. Aby odczytać wartość przed siłą, zapytaj o punkt minimalnie wcześniejszy, np. x - 1e-9.

Metody zwracające tablice próbkują pręt w n + 1 równo rozmieszczonych punktach, łącznie z końcami:

TypeScript
beam.computeBendingMoment(lc, 3)
// { x: [0, 2, 4, 6], M: [0, 26666.7, 13333.3, 0] }, z dokładnością do zaokrągleń

Spodziewaj się błędów zaokrągleń, np. -3.6e-12 tam, gdzie dokładna wartość to 0: przed wypisaniem formatuj liczby metodą toFixed. Największa wartość wzdłuż pręta to największa wartość z gęstego próbkowania, np. computeBendingMoment(lc, 500), jak w przykładzie z belką ciągłą. Pod obciążeniem rozłożonym M jest wielomianem, więc jego dokładne ekstremum leży tam, gdzie V zmienia znak; @edubeam/plot wyznacza je dokładnie.

Linia ugięcia

TypeScript
beam.computeLocalDefl(lc, 3)
// { u: [0, 0, 0, 0], w: [0, 0.0174279, 0.0152494, 0] }

computeLocalDefl podaje przemieszczenia wzdłuż pręta i w poprzek niego, u i w, w jego osiach lokalnych; computeGlobalDefl – te same punkty w globalnych x i z. Ugięcie pod siłą, 17,43 mm, to . Kształt między węzłami jest dokładny, a nie interpolowany z wartości na końcach. Jak go narysować, opisuje strona Rysowanie wyników.

Siły przywęzłowe

TypeScript
beam.computeEndForces(lc).toArray()
// [0, -13333.3, 0, 0, -6666.7, 0]: X12, Z12, M12, X21, Z21, M21

Siły, jakimi oba węzły działają na pręt, w jego osiach lokalnych: to liczby z tabeli Wyniki elementów w aplikacji, objaśnione w części Siły przywęzłowe.

Wyniki do sprawdzenia

Każda powyższa wartość zgadza się ze swoim wzorem analitycznym. Strona Sprawdzanie wyników ręcznie omawia wiele innych przypadków z podręczników, rozwiązanych przez ten sam solver w przeglądarce.