Jednostki i konwencja znaków
Solver nie ma własnego układu jednostek: liczy na liczbach, które mu podasz. Podaj dane w SI, a wszystkie wyniki też otrzymasz w SI. Tak postępują zawsze przykłady na tych stronach i aplikacja EduBeam. Konwencja znaków jest taka sama jak w aplikacji; jej podręcznik teoretyczny objaśnia ją z rysunkami na stronie Układ współrzędnych i konwencje znaków.
Jednostki
| Wielkość | Jednostka | Przykład |
|---|---|---|
| Współrzędne, długości, położenia na pręcie | m | [6, 0, 0] |
| Siły | N | 20e3 dla 20 kN |
| Momenty | N·m | 10e3 dla 10 kNm |
| Obciążenia liniowe | N/m | 12e3 dla 12 kN/m |
| Moduł Younga i moduł Kirchhoffa | Pa | 210e9 |
| Pole przekroju | m² | 28.5e-4 dla 28,5 cm² |
| Moment bezwładności | m⁴ | 1943e-8 dla 1943 cm⁴ |
| Zmiana temperatury | K | 20 |
| Współczynnik rozszerzalności termicznej | 1/K | 12e-6 |
| Przemieszczenia, obroty | m, rad | 0.01 dla 10 mm |
Sprawdzi się każdy spójny układ, np. kN, m i kPa, w którym wyniki wychodzą w kN i kNm. Przy SI nie musisz jednak niczego pilnować.
Osie
- Oś x jest skierowana w prawo, oś z – w dół, a model leży w płaszczyźnie x–z. Współrzędne zapisuje się jako
[x, y, z], zy = 0. - Oś y wychodzi z ekranu w stronę patrzącego. Obroty i momenty są liczone względem osi y, więc dodatnie kręcą na ekranie przeciwnie do ruchu wskazówek zegara.
- Lokalna oś x pręta biegnie od jego pierwszego węzła do drugiego. Jego lokalna oś z to lokalna oś x obrócona na ekranie o 90° zgodnie z ruchem wskazówek zegara: w pręcie rysowanym od lewej do prawej jest skierowana w dół.
Ponieważ oś z jest skierowana w dół, obciążenie grawitacyjne to dodatnie fz, a górny koniec słupa o wysokości 4 m stojącego na leży na .
Stopnie swobody
Każdy węzeł modelu z elementów Beam2D ma trzy stopnie swobody, nazwane w typie wyliczeniowym DofID:
DofID | Wartość | Znaczenie |
|---|---|---|
DofID.Dx | 0 | Przemieszczenie wzdłuż x |
DofID.Dz | 2 | Przemieszczenie wzdłuż z, w dół |
DofID.Ry | 4 | Obrót wokół y, przeciwnie do ruchu wskazówek zegara |
Dy, Rx i Rz (1, 3, 5) istnieją w tym typie, ale płaskie pręty z nich nie korzystają.
Znaki wyników
| Wynik | Wartość dodatnia oznacza | Metoda |
|---|---|---|
| Siła normalna N | rozciąganie | computeNormalForceAt |
| Moment zginający M | rozciąganie po stronie lokalnej osi +z: w belce rysowanej od lewej do prawej rozciągane są włókna dolne | computeBendingMomentAt |
| Siła tnąca V | M rośnie wzdłuż lokalnej osi x, ; w belce rysowanej od lewej do prawej obraca wycinek belki zgodnie z ruchem wskazówek zegara: przy lewej podporze belki swobodnie podpartej | computeShearForceAt |
| Ugięcie w | wzdłuż lokalnej osi +z: w belce rysowanej od lewej do prawej – w dół | computeLocalDefl |
| Przemieszczenie węzła | wzdłuż +x, +z (w dół), obrót przeciwnie do ruchu wskazówek zegara | node.getUnknowns |
| Reakcja | siła, jaką podpora działa na konstrukcję, wzdłuż +x, +z (w dół), moment przeciwnie do ruchu wskazówek zegara | node.getReactions |
| Siły przywęzłowe | siły, jakimi węzły działają na pręt, w jego osiach lokalnych | computeEndForces |
Dlatego podpora nieprzesuwna belki obciążonej w dół zwraca reakcję −36 000 N wzdłuż z, czyli 36 kN skierowane w górę.
Położenia na pręcie
Każda metoda …At(lc, x) przyjmuje x w metrach od pierwszego węzła pręta, a nie jako ułamek jego długości. Tak samo umieszcza się na pręcie obciążenia skupione.
Kierunek pręta
M i w są mierzone w osiach samego pręta, więc kolejność jego dwóch węzłów ma znaczenie. Poniżej belka obciążona 12 kN/m ze strony Pierwsze kroki, zdefiniowana na oba sposoby, z obciążeniem w osiach globalnych ([0, 12e3], false), które za każdym razem działa w dół. Wyniki odczytano metodami computeBendingMomentAt(lc, 3), computeLocalDefl(lc, 2).w[1] i computeShearForceAt:
| Pręt | M (środek rozpiętości) | w (środek rozpiętości) | V (podpora A) |
|---|---|---|---|
['A', 'B'], od lewej do prawej | +54 000 N·m | +0,0499 m | +36 000 N, w x = 0 |
['B', 'A'], od prawej do lewej | −54 000 N·m | −0,0499 m | +36 000 N, w x = 6 |
Przy definicji od prawej do lewej lokalna oś z jest skierowana w górę, więc ta sama belka z rozciąganymi włóknami dolnymi zwraca ujemny moment i ugięcie w górę. N i V zachowują znak w każdym punkcie belki; tylko x liczy się od drugiego końca. Obciążenie podane w osiach lokalnych (true) obraca się razem z prętem: w belce zdefiniowanej od prawej do lewej [0, 12e3], true działa w górę.