Jednostki i konwencja znaków

Solver nie ma własnego układu jednostek: liczy na liczbach, które mu podasz. Podaj dane w SI, a wszystkie wyniki też otrzymasz w SI. Tak postępują zawsze przykłady na tych stronach i aplikacja EduBeam. Konwencja znaków jest taka sama jak w aplikacji; jej podręcznik teoretyczny objaśnia ją z rysunkami na stronie Układ współrzędnych i konwencje znaków.

Jednostki

WielkośćJednostkaPrzykład
Współrzędne, długości, położenia na pręciem[6, 0, 0]
SiłyN20e3 dla 20 kN
MomentyN·m10e3 dla 10 kNm
Obciążenia linioweN/m12e3 dla 12 kN/m
Moduł Younga i moduł KirchhoffaPa210e9
Pole przekrojum²28.5e-4 dla 28,5 cm²
Moment bezwładnościm⁴1943e-8 dla 1943 cm⁴
Zmiana temperaturyK20
Współczynnik rozszerzalności termicznej1/K12e-6
Przemieszczenia, obrotym, rad0.01 dla 10 mm

Sprawdzi się każdy spójny układ, np. kN, m i kPa, w którym wyniki wychodzą w kN i kNm. Przy SI nie musisz jednak niczego pilnować.

Osie

  • Oś x jest skierowana w prawo, oś z – w dół, a model leży w płaszczyźnie x–z. Współrzędne zapisuje się jako [x, y, z], z y = 0.
  • Oś y wychodzi z ekranu w stronę patrzącego. Obroty i momenty są liczone względem osi y, więc dodatnie kręcą na ekranie przeciwnie do ruchu wskazówek zegara.
  • Lokalna oś x pręta biegnie od jego pierwszego węzła do drugiego. Jego lokalna oś z to lokalna oś x obrócona na ekranie o 90° zgodnie z ruchem wskazówek zegara: w pręcie rysowanym od lewej do prawej jest skierowana w dół.

Ponieważ oś z jest skierowana w dół, obciążenie grawitacyjne to dodatnie fz, a górny koniec słupa o wysokości 4 m stojącego na leży na .

Stopnie swobody

Każdy węzeł modelu z elementów Beam2D ma trzy stopnie swobody, nazwane w typie wyliczeniowym DofID:

DofIDWartośćZnaczenie
DofID.Dx0Przemieszczenie wzdłuż x
DofID.Dz2Przemieszczenie wzdłuż z, w dół
DofID.Ry4Obrót wokół y, przeciwnie do ruchu wskazówek zegara

Dy, Rx i Rz (1, 3, 5) istnieją w tym typie, ale płaskie pręty z nich nie korzystają.

Znaki wyników

WynikWartość dodatnia oznaczaMetoda
Siła normalna NrozciąganiecomputeNormalForceAt
Moment zginający Mrozciąganie po stronie lokalnej osi +z: w belce rysowanej od lewej do prawej rozciągane są włókna dolnecomputeBendingMomentAt
Siła tnąca VM rośnie wzdłuż lokalnej osi x, ; w belce rysowanej od lewej do prawej obraca wycinek belki zgodnie z ruchem wskazówek zegara: przy lewej podporze belki swobodnie podpartejcomputeShearForceAt
Ugięcie wwzdłuż lokalnej osi +z: w belce rysowanej od lewej do prawej – w dółcomputeLocalDefl
Przemieszczenie węzławzdłuż +x, +z (w dół), obrót przeciwnie do ruchu wskazówek zegaranode.getUnknowns
Reakcjasiła, jaką podpora działa na konstrukcję, wzdłuż +x, +z (w dół), moment przeciwnie do ruchu wskazówek zegaranode.getReactions
Siły przywęzłowesiły, jakimi węzły działają na pręt, w jego osiach lokalnychcomputeEndForces

Dlatego podpora nieprzesuwna belki obciążonej w dół zwraca reakcję −36 000 N wzdłuż z, czyli 36 kN skierowane w górę.

Położenia na pręcie

Każda metoda …At(lc, x) przyjmuje x w metrach od pierwszego węzła pręta, a nie jako ułamek jego długości. Tak samo umieszcza się na pręcie obciążenia skupione.

Kierunek pręta

M i w są mierzone w osiach samego pręta, więc kolejność jego dwóch węzłów ma znaczenie. Poniżej belka obciążona 12 kN/m ze strony Pierwsze kroki, zdefiniowana na oba sposoby, z obciążeniem w osiach globalnych ([0, 12e3], false), które za każdym razem działa w dół. Wyniki odczytano metodami computeBendingMomentAt(lc, 3), computeLocalDefl(lc, 2).w[1] i computeShearForceAt:

PrętM (środek rozpiętości)w (środek rozpiętości)V (podpora A)
['A', 'B'], od lewej do prawej+54 000 N·m+0,0499 m+36 000 N, w x = 0
['B', 'A'], od prawej do lewej−54 000 N·m−0,0499 m+36 000 N, w x = 6

Przy definicji od prawej do lewej lokalna oś z jest skierowana w górę, więc ta sama belka z rozciąganymi włóknami dolnymi zwraca ujemny moment i ugięcie w górę. N i V zachowują znak w każdym punkcie belki; tylko x liczy się od drugiego końca. Obciążenie podane w osiach lokalnych (true) obraca się razem z prętem: w belce zdefiniowanej od prawej do lewej [0, 12e3], true działa w górę.