วัสดุและหน้าตัด

ชิ้นส่วนได้ความแข็งเกร็งจากวัสดุและหน้าตัด ซึ่งแต่ละอย่างสร้างเพียงครั้งเดียวแล้วอ้างถึงด้วยชื่อ

TypeScript
domain.createMaterial('steel', { e: 210e9, g: 81e9, alpha: 12e-6 })
domain.createCrossSection('IPE200', {
  a: 28.5e-4, // m²
  iy: 1943e-8, // m⁴
  h: 0.2, // m
  k: 5 / 6,
})

วัสดุ

พารามิเตอร์ความหมายหน่วยใช้สำหรับ
eมอดุลัสของยัง Paทุกกรณี
gมอดุลัสเฉือน Paทุกกรณี เว้นแต่ k มีค่ามหาศาล (ไม่มีการเสียรูปเนื่องจากแรงเฉือน)
alphaสัมประสิทธิ์การขยายตัวเนื่องจากความร้อน 1/Kแรงกระทำเนื่องจากอุณหภูมิ
dความหนาแน่น kg/m³ไม่ใช้ในการวิเคราะห์สถิต

พารามิเตอร์ที่ไม่ได้ใส่จะมีค่าเป็น 1 ไม่ใช่ค่าทั่วไปของวัสดุ และไม่มีคำเตือนใด ๆ ถ้าลืม g ในคานของหน้าเริ่มต้นใช้งาน การโก่งตัวจะออกมาเป็น 22,700 km

หน้าตัด

พารามิเตอร์ความหมายหน่วยใช้สำหรับ
aพื้นที่ m²ทุกกรณี: ความแข็งเกร็งตามแนวแกนและต่อแรงเฉือน
iyโมเมนต์ความเฉื่อยของหน้าตัด m⁴ทุกกรณี: ความแข็งเกร็งต่อการดัด
kสัมประสิทธิ์เฉือน –ทุกกรณี: ความแข็งเกร็งต่อแรงเฉือน
hความลึกของหน้าตัด mผลต่างอุณหภูมิ
iz, dyz, j, , ค่าคงที่การบิดm⁴ไม่ใช้ในโมเดลระนาบ

หน้าตัดไม่มีค่าเริ่มต้น ถ้าขาด a, iy หรือ k ผลลัพธ์ทุกค่าจะเป็น NaN และถ้าขาด h ผลต่างอุณหภูมิจะให้ NaN ทั้งสองกรณีไม่มี error ดังนั้นผลลัพธ์ที่เป็น NaN แทบทุกครั้งหมายถึงพารามิเตอร์ที่ขาดไป

การเสียรูปเนื่องจากแรงเฉือน

ชิ้นส่วนเป็นคาน Timoshenko คือเสียรูปทั้งจากแรงเฉือนและจากการดัด จะมากน้อยเท่าใดขึ้นกับ

ซึ่ง beam.computeShearFactor() คืนค่าให้ ชิ้นส่วนที่เพรียวมีค่า น้อยมาก การโก่งตัวเพิ่มขึ้นไม่ถึงหนึ่งเปอร์เซ็นต์ แต่สำหรับชิ้นส่วนที่สั้นและลึก ผลนี้มีนัยสำคัญ

ถ้าต้องการคาน Euler–Bernoulli แบบในตารางของตำรา ให้ความแข็งเกร็งต่อแรงเฉือนแทบเป็นอนันต์ด้วยสัมประสิทธิ์เฉือนที่มีค่ามหาศาล อย่างที่ตัวอย่างในแอป EduBeam ทำ:

TypeScript
domain.createCrossSection('IPE200-EB', { a: 28.5e-4, iy: 1943e-8, k: 1e32 })

ตัวอย่างโปรแกรมในหน้าเหล่านี้ทำแบบนี้ ตัวเลขจึงตรงกับสูตรพอดี ถ้าใช้สัมประสิทธิ์เฉือนจริง หน้าตัดสี่เหลี่ยมผืนผ้าใช้ หน้า ตรวจสอบผลลัพธ์ด้วยการคำนวณมือ แสดงว่าผลนี้มีขนาดเท่าใด

ชิ้นส่วนที่ไม่ยืดหดตามแนวแกน

พื้นที่หน้าตัดที่มีค่ามากทำให้ชิ้นส่วนแทบไม่ยืดหด ตามที่การคำนวณมือมักสมมติ แรงภายในของโครงข้อแข็งขึ้นกับพื้นที่เพียงเล็กน้อย แต่การกระจัดของโครงถักขึ้นกับพื้นที่โดยตรง ส่วนแรงภายในของโครงสร้างดีเทอร์มิเนทไม่ขึ้นกับความแข็งเกร็งเลย

เปลี่ยนค่าภายหลัง

TypeScript
domain.getMaterial('steel').change({ e: 200e9 })
domain.getCS('IPE200').change({ iy: 2000e-8 })
solver.solve()

ชิ้นส่วนแต่ละชิ้นอ่านวัสดุและหน้าตัดตอนที่ตัวคำนวณประกอบเมทริกซ์ ดังนั้นแค่เรียก solve() ใหม่ก็พอ ชิ้นส่วนต่าง ๆ ใช้หน้าตัดต่างกันได้ โดยตั้งชื่อแยกให้แต่ละหน้าตัด