ชิ้นส่วนและจุดหมุน
ชิ้นส่วนทุกชิ้นเป็น Beam2D คือคาน Timoshenko เส้นตรงสองโหนดในระนาบ x–z ที่รับแรงตามแนวแกน แรงเฉือน และโมเมนต์ดัด จุดหมุนที่ปลายปลดโมเมนต์ที่ปลายนั้น โค้ดสั้น ๆ ในหน้านี้ใช้ solver, domain และ lc ของโปรแกรมแบบในหน้า เริ่มต้นใช้งาน พร้อมวัสดุ 'steel' และหน้าตัด 'IPE200'
สร้างชิ้นส่วน
domain.createBeam2D(label, [startNode, endNode], material, crossSection, hinges)
| อาร์กิวเมนต์ | ชนิด | ความหมาย |
|---|---|---|
label | string | number | ชื่อของชิ้นส่วน เก็บเป็นสตริง |
nodes | [label, label] | โหนดแรกและโหนดที่สอง แกน x ท้องถิ่นชี้จากโหนดแรกไปยังโหนดที่สอง ดู ทิศของชิ้นส่วน |
mat, cs | string | number | ชื่อของวัสดุและหน้าตัด |
hinges | [boolean, boolean] | จุดหมุนที่โหนดแรกและที่โหนดที่สอง ไม่บังคับ ค่าเริ่มต้น [false, false] คือปลายยึดแข็ง |
เมธอดคืนค่าเป็น Beam2D ให้เก็บไว้เพื่ออ่านผลลัพธ์ domain.getElement(label) หาชิ้นส่วนนี้ได้อีกครั้ง แต่คืนชนิดเป็น Element แบบทั่วไป TypeScript จึงต้องการ as Beam2D ก่อนอ่านผลลัพธ์
ชิ้นส่วนที่มาบรรจบกันที่โหนดโดยไม่มีจุดหมุนจะต่อกันแบบยึดแข็ง คือหมุนไปด้วยกัน โหนด วัสดุ และหน้าตัดสร้างในลำดับใดก็ได้ ขอเพียงให้มีครบตอนคำนวณ ถ้าขาดตัวใด solve() จะ throw RangeError ที่ระบุชื่อตัวที่ขาด
จุดหมุนที่ปลาย
จุดหมุนเป็นของปลายชิ้นส่วน ไม่ใช่ของโหนด ในตัวอย่างนี้ชิ้นส่วน 2 เริ่มต้นด้วยจุดหมุนที่ C ดังนั้น C ถ่ายแรงเฉือนแต่ไม่ถ่ายโมเมนต์จากช่วง C–D ไปยังคานยื่น A–C:
import { DofID, LinearStaticSolver } from '@edubeam/fem'
const solver = new LinearStaticSolver()
const { domain } = solver
const lc = solver.loadCases[0]
domain.createMaterial('steel', { e: 210e9, g: 81e9 })
domain.createCrossSection('IPE200', { a: 28.5e-4, iy: 1943e-8, k: 5 / 6 })
domain.createNode('A', [0, 0, 0], [DofID.Dx, DofID.Dz, DofID.Ry])
domain.createNode('C', [2, 0, 0])
domain.createNode('D', [6, 0, 0], [DofID.Dz])
const ac = domain.createBeam2D(1, ['A', 'C'], 'steel', 'IPE200')
const cd = domain.createBeam2D(2, ['C', 'D'], 'steel', 'IPE200', [true, false])
lc.createBeamElementUniformEdgeLoad(2, [0, 10e3], true)
solver.solve()
cd.computeBendingMomentAt(lc, 0) // 0 ที่จุดหมุน
cd.computeBendingMomentAt(lc, 2) // 20000 N·m: qL²/8 ของช่วง 4 m
ac.computeBendingMomentAt(lc, 0) // -40000 N·m: แรง 20 kN จาก C–D ที่ระยะ 2 m
ที่จุดต่อซึ่งเป็นจุดหมุนและมีหลายชิ้นส่วนมาบรรจบกัน ใส่จุดหมุนที่ปลายของทุกชิ้นส่วนยกเว้นชิ้นเดียวก็พอ จะใส่จุดหมุนที่ทุกปลายก็ได้เช่นกัน ในกรณีนั้นไม่มีชิ้นส่วนใดบังคับการหมุนของจุดต่อ และตัวคำนวณรายงานการหมุนของจุดต่อเป็น 0 แต่โมเมนต์ที่กระทำที่จุดต่อแบบนี้จะไม่มีอะไรรับ และ การคำนวณจะไม่สำเร็จ
ชิ้นส่วนโครงถัก
ใส่จุดหมุนทั้งสองปลาย แล้วชิ้นส่วนจะรับเฉพาะแรงตามแนวแกน ตราบที่แรงกระทำอยู่ที่โหนด นี่คือชิ้นส่วนโครงถัก
domain.createBeam2D('AE', ['A', 'E'], 'steel', 'bar', [true, true])
ตัวอย่างโครงถัก คำนวณโครงถักทั้งโครงด้วยวิธีนี้ ส่วนตัวอย่างโครงถักในแอป EduBeam ใช้จุดต่อแบบยึดแข็งแทน โดยให้พื้นที่หน้าตัดใหญ่มากจนโมเมนต์ดัดเล็กน้อยเมื่อเทียบกับแรงตามแนวแกน ทั้งสองแบบเป็นโมเดลที่ถูกต้อง ต่างกันเพียงโมเมนต์เล็ก ๆ เหล่านั้น ที่มาของเมทริกซ์ความแข็งของชิ้นส่วนโครงถักอยู่ในหน้า เอลิเมนต์โครงถัก ของคู่มือทฤษฎี
เมทริกซ์ของเอลิเมนต์
สำหรับการสอนตัววิธีความแข็งเอง Beam2D ให้เมทริกซ์ของเอลิเมนต์เป็นเมทริกซ์ของ mathjs และ .toArray() แปลงเป็น number[][]:
| เมธอด | ให้ค่า |
|---|---|
computeGeo() | { l, dx, dz }: ความยาวและภาพฉาย หน่วย m |
computeLocalStiffnessMtrx().answer | เมทริกซ์ความแข็ง 6 × 6 ในแกนท้องถิ่น หลังลดรูปแบบสถิต (static condensation) ที่จุดหมุนแล้ว |
computeT() | เมทริกซ์การแปลง 6 × 6 จากแกนรวมเป็นแกนท้องถิ่น |
computeStiffness() | เมทริกซ์ความแข็ง 6 × 6 ในแกนรวม |
computeShearFactor() |
ac.computeStiffness().toArray() // number[][] หน่วย N/m, N และ N·m
DOF เรียงลำดับเป็น หน้า เอลิเมนต์คาน ของคู่มือทฤษฎีแสดงที่มาของเมทริกซ์เหล่านี้ และหน้า EduBeam คำนวณโมเดลอย่างไร แสดงวิธีประกอบเมทริกซ์