Skip to content

Sprawdzanie wyników ręcznie

EduBeam to dobre miejsce, by ćwiczyć nawyk potrzebny każdemu inżynierowi: nigdy nie ufaj liczbie, której nie potrafisz choćby w przybliżeniu odtworzyć. Ta strona podaje wzory zamknięte dla klasycznych przypadków i pokazuje, co dla nich zwraca aplikacja, abyś mógł zbudować każdy model samodzielnie i porównać.

Wszystkie przypadki, o ile nie zaznaczono inaczej, używają tego samego przekroju stalowego: E=210000E = 210\,000 MPa, G=81000G = 81\,000 MPa, A=28,5A = 28{,}5 cm², Iy=1943I_y = 1943 cm⁴, h=200h = 200 mm, k=1k = 1 (IPE 200).

EI=210×1091.943×105=4.080×106 Nm2EI = 210 \times 10^9 \cdot 1.943 \times 10^{-5} = 4.080 \times 10^6\ \text{Nm}^2

Dlaczego liczby nieznacznie się różnią

EduBeam używa belek Timoshenki, które do klasycznego ugięcia od zginania (Eulera–Bernoulliego) dodają ugięcie od ścinania Δws\Delta w_s. Kąty obrotu, reakcje i siły przekrojowe w układach statycznie wyznaczalnych pozostają bez zmian. Dla prętów smukłych dodatkowy człon jest znikomy; poniższe tabele pokazują go jawnie.

Belka swobodnie podparta, obciążenie równomierne

L=6L = 6 m, q=12q = 12 kN/m. Podpory: węzeł 1 Dx + Dz, węzeł 2 Dz.

WielkośćWzórWartośćEduBeam
ReakcjeqL/2qL/236 kN36 kN
VmaxV_{max}qL/2qL/236 kN36 kN
MmaxM_{max} (środek rozpiętości)qL2/8qL^2/854 kNm54 kNm
Kąt obrotu na podporzeqL3/(24EI)qL^3/(24EI)0,02647 rad0,02647 rad
Ugięcie w środku rozpiętości5qL4/(384EI)5qL^4/(384EI)49,63 mm49,63 mm

Wspornik, siła na końcu

L=4L = 4 m, F=18F = 18 kN w dół na swobodnym końcu. Podpora: węzeł 1 Dx + Dz + Ry.

WielkośćWzórWartośćEduBeam
Reakcja pionowaFF18 kN18 kN
Moment utwierdzeniaFLFL72 kNm72 kNm
Kąt obrotu końcaFL2/(2EI)FL^2/(2EI)0,03529 rad0,03529 rad
Ugięcie końca (zginanie)FL3/(3EI)FL^3/(3EI)94,11 mm
Ugięcie końca (ścinanie)FL/(kGA)FL/(kGA)0,31 mm
Ugięcie końca (łącznie)suma94,42 mm94,42 mm

Człon od ścinania wynosi tu 0,3 %. Skróć wspornik do 1 m, a wzrośnie do 5 % — właśnie do tego służy współczynnik ścinania.

Belka obustronnie utwierdzona, obciążenie równomierne

L=6L = 6 m, q=12q = 12 kN/m. Oba węzły Dx + Dz + Ry.

WielkośćWzórWartość
ReakcjeqL/2qL/236 kN
Moment podporowyqL2/12qL^2/1236 kNm (ujemny)
Moment w środku rozpiętościqL2/24qL^2/2418 kNm (dodatni)
Ugięcie w środku rozpiętościqL4/(384EI)qL^4/(384EI)9,93 mm

Zbuduj ją z belki swobodnie podpartej, zaznaczając Ry w obu węzłach, i obserwuj, jak przesuwa się wykres momentów.

Belka utwierdzona i podparta, obciążenie równomierne

L=6L = 6 m, q=12q = 12 kN/m. Węzeł 1 Dx + Dz + Ry, węzeł 2 Dz.

WielkośćWzórWartość
Reakcja w utwierdzeniu5qL/85qL/845 kN
Reakcja na podporze przesuwnej3qL/83qL/827 kN
Moment utwierdzeniaqL2/8qL^2/854 kNm (ujemny)
Maks. moment dodatni9qL2/1289qL^2/128 w x=5L/8x = 5L/8 od utwierdzenia30,4 kNm w 3,75 m

Aplikacja automatycznie opisuje ekstremum lokalne, więc możesz odczytać zarówno wartość, jak i (z położenia wzdłuż elementu) miejsce jego wystąpienia.

Kratownica z dwóch prętów

Dwa pręty wychodzące z podpór przegubowych nieprzesuwnych w (0, 0) i (4, 0), zbiegające się w (2, −2) (wierzchołek 2 m wyżej), w obu prętach zaznaczone oba przeguby końcowe, siła pionowa F=20F = 20 kN w wierzchołku (w dół, czyli Fz = 20).

Każdy pręt jest nachylony pod kątem 45°, długość L=22L = 2\sqrt{2} m. Z symetrii każdy przenosi

N = -\frac{F}{2 \sin 45^\circ} = -14.14\ \text{kN (ściskanie)}

a każda z podpór przejmuje 10 kN pionowo i ±10 kN poziomo. Sprawdź warstwę N (x) oraz reakcje.

Nierównomierne ogrzanie belki swobodnie podpartej

L=8L = 8 m, ΔTbΔTt=10\Delta T_b - \Delta T_t = -10 K (góra cieplejsza), α=12×106\alpha = 12 \times 10^{-6}, h=0,2h = 0{,}2 m.

Belka może się swobodnie wyginać, więc nie powstają siły przekrojowe; krzywizna wynosi

κ=α(ΔTbΔTt)h=12×106(10)0.2=6×104 m1\kappa = \frac{\alpha\,(\Delta T_b - \Delta T_t)}{h} = \frac{12 \times 10^{-6} \cdot (-10)}{0.2} = -6 \times 10^{-4}\ \text{m}^{-1}

a ugięcie w środku rozpiętości κL2/8=4,8\kappa L^2 / 8 = -4{,}8 mm (do góry). Teraz zablokuj Ry na obu końcach: krzywizna zostaje powstrzymana i na całej długości pojawia się stały moment M=EIκ=2,45M = EI\kappa = 2{,}45 kNm.

Zadane przemieszczenie

Weź belkę utwierdzoną i podpartą bez obciążenia i zadaj Dz = 10 mm na podporze przesuwnej (osiadanie). Reakcja potrzebna, by przesunąć koniec wspornika w dół o ww, wynosi R=3EIw/L3=0,567R = 3EIw/L^3 = 0{,}567 kN, a moment utwierdzenia RL=3,40RL = 3{,}40 kNm. Dodaj z powrotem obciążenie równomierne — wyniki sumują się liniowo (zasada superpozycji).

Wskazówki do własnych sprawdzeń

  • Miej na oku plakietkę jednostek; większość rozbieżności to pomyłki w jednostkach.
  • Używaj okna Macierz sztywności, by porównać pojedynczy element z podręcznikiem teoretycznym podczas nauki metody przemieszczeń.
  • Dokładne liczby odczytuj z zakładki Wyniki i podpowiedzi po najechaniu, a nie z etykiet na wykresach, które są zaokrąglone.
  • Użyj Udostępnij model, aby przekazać sprawdzony model koledze lub prowadzącemu.