Wyniki i wykresy

EduBeam rozwiązuje model automatycznie po każdej zmianie (z ograniczeniem do kilku razy na sekundę), więc wyniki są zawsze aktualne. Nie ma przycisku Oblicz. Jeśli nic się nie rysuje, model nie jest jeszcze rozwiązywalny — zobacz Rozwiązywanie problemów.

Warstwy w widoku

Włączasz i wyłączasz je w panelu ustawień wyświetlania (przycisk ⚙ w prawym górnym rogu widoku).

Warstwa	Kolor (domyślny)	Uwagi
Kształt odkształcony	szary	Przeskalowany; największe przemieszczenie odpowiada liczbie pikseli z Skala wyników.
N (x) – siła normalna	niebieski	Rozciąganie dodatnie. Stała wzdłuż elementu, chyba że działa na niego osiowe obciążenie liniowe.
Vz (x) – siła poprzeczna	zielony	Liniowa pod obciążeniem równomiernym, kwadratowa pod trapezowym, ze skokami w miejscach obciążeń skupionych.
My (x) – moment zginający	czerwony	Dodatni, gdy rozciągane są dolne włókna. Opisany na obu końcach, w miejscach obciążeń skupionych i w każdym ekstremum lokalnym (gdzie V = 0).
Reakcje	fioletowy	Strzałka i wartość dla każdego zablokowanego stopnia swobody.

Wykresy są rysowane wzdłuż elementów, a ich wartości wypisywane w punktach charakterystycznych. Orientację etykiet i skalę wszystkich wykresów można zmienić w Ustawieniach.

Siła normalna

Siła poprzeczna

Moment zginający

Kształt odkształcony

Reakcje

Podpowiedzi po najechaniu

Najechanie kursorem w widoku to najszybszy sposób odczytania wartości:

• Węzeł → ux, uz, φy (przemieszczenia w jednostce długości, obrót w radianach).
• Element → jego etykieta, przekrój i materiał.
• Obciążenie → jego składowe.

Zakładka Wyniki

Zakładka Wyniki na dolnym pasku ma dwa widoki:

Wyniki węzłowe

Jeden wiersz na węzeł z Dx, Dz (jednostka długości) i Ry (rad). Znaki są zgodne z osiami globalnymi: dodatnie Dz to przemieszczenie w dół, dodatnie Ry to obrót przeciwnie do ruchu wskazówek zegara na ekranie.

Wyniki węzłowe

Wyniki elementów

Jeden wiersz na element z siłami końcowymi w lokalnym układzie współrzędnych elementu:

Kolumna	Znaczenie
X12, Z12, M12	siła podłużna, siła poprzeczna i moment działające na element w jego węźle początkowym
X21, Z21, M21	to samo w węźle końcowym

Są to siły, jakimi węzły działają na element (macierz sztywności elementu pomnożona przez jego przemieszczenia końcowe, minus zastępcze obciążenia węzłowe). Dla belki swobodnie podpartej o rozpiętości 6 m pod obciążeniem 12 kN/m otrzymasz Z12 = Z21 = −36 kN: obie podpory pchają belkę do góry (ujemne z). Dla wspornika utwierdzonego w węźle początkowym z siłą 18 kN w dół na końcu: Z12 = −18, M12 = +72 kNm, Z21 = +18, M21 = 0.

Wyniki elementów

Macierz sztywności

Wybierz Macierz sztywności z menu podręcznego elementu lub z wiersza tabeli, aby otworzyć pływające okno z macierzą sztywności elementu 6 × 6 w układzie lokalnym i globalnym — przydatne przy sprawdzaniu ręcznej agregacji na zajęciach z metody przemieszczeń. Wzory znajdziesz w podręczniku teoretycznym.

Precyzja i dokładność

• Element belkowy jest dokładny dla liniowego modelu Timoshenki pod obciążeniem węzłowym, równomiernym, trapezowym, skupionym i termicznym, więc wyniki nie zależą od liczby elementów.
• Tabele pokazują cztery cyfry znaczące; obliczenia wewnętrzne są wykonywane w podwójnej precyzji.
• Ugięcia zawierają odkształcenie od ścinania (Timoshenko). Dla prętów smukłych dodaje to ułamek procenta w porównaniu ze wzorami Eulera–Bernoulliego; dla prętów wysokich lub krótkich może to być kilka procent. Ustaw dużą wartość współczynnika ścinania przekroju, jeśli chcesz ten wpływ wyeliminować.

Przenoszenie wyników do sprawozdania

Nie ma eksportu tabel; zaznacz tekst tabeli i skopiuj go albo zrób zrzut ekranu widoku. Aby przekazać model komuś innemu, użyj Udostępnij model.